W roku szkolnym 1927/28 koło £ódzkie Stowarzyszenie "służba obywatelska" (było to zrzeszenie nauczycieli szkół zawodowych) założyło społeczną szkołę rzemiosł Przemysłowo-Gospodarczych.

Szkoła mieściła się w dziesięcioizbowym lokalu przystosowanym dość prymitywnie do potrzeb szkolnych (ul. Sienkiewicza 63).

Pierwszą dyrektorką była Kazimiera Marczyńska nauczycielka i znana w okresie międzywojennym działaczka społeczna. Wkrótce też została posłanką na Sejm, a kierownictwo szkoły objęła Józefa Puternicka z wykształcenia socjolog. Jej staraniem szkoła otrzymała od Zarządu Miejskiego plac, a ministerstwo Wyznań Religijnych i Oswiecenia Publicznego przyznało subsydia na budowę specjalnego gmachu. Powstał nowoczesny obiekt szkoła została wyposażona w najnowsze urzadzenia i pomoce naukowe.

Szkoła prowadziła : Dwuletnie Liceum Gospodarcze przygotowujące do pracy zawodowej w gospodarstwach zbiorowych jak: szpitale, bursy, pensjonaty oraz do pracy w dziale szkolenia gospodarczego, po odbyciu odpowiedniej praktyki i ukończeniu kursu pedagogicznego. Warunkiem przyjęcia do liceum było ukończenie średniej szkoły ogólnokształcącej (mała matura) i zdanie egzaminu wstępnego.

Dla kandydatek, które ukończyły szkołę podstawową przeznaczone były Roczna i Dwuletnia Szkoła Przysposobienia w Gospodarstwie Rodzinnym. Szkoła mieściła się przy ul. Wodnej 40 tzw. dawniej Wodny Rynek, dzisiaj Plac Zwycięstwa.

Po klęsce wrześniowej w 1939 r. Niemcy okupujący kraj urządzili w gmachu szkoły szpital. Szkoła jeszcze istniała, lecz co kilka dni w coraz bardziej ścieśnionym lokalu. W grudniu nastąpiło przyłączenie £odzi do Reichu. Szkoła Gospodarcza podzieliła los wszystkich polskich szkół - zamknięto ją 1stycznia 1940 roku.

W czasie okupacji szkoła nie istniała. Gmach kolejno zmieniał użytkowników : żandarmeria, koszary, wreszcie Instytut Higieny. Mienie szkoły zabrano. Nauczyciele zostali wysiedleni, uwięzieni, byli przymusowo zatrudnieni w innym zawodzie. Wielu z nich prowadziło tajne nauczanie. Dyr. Puternacka przebywała w Warszawie, aktywnie zaangażowana w ruch oporu.

Rok 1945 - wyzwolenie. Gmach przy ul. Wodnej zajęło Ministerstwo Zdrowia obejmujące istniejący tam Instytut Higieny.

Grono nauczycielskie dawnej Szkoły Gospodarczej rozproszone. Dyrektor Puternacka nie żyje. Niepowetowaną stratą stała się ta przedwczesna śmierć dyrektorki. Zginęła w 1944 r ratując życie matki dwojga małych dzieci.

Dnia 5 lutego 1945 r. - Zofia Wysznacka, jako jedna z nielicznych przebywających w £odzi nauczycielek, została na polecenie ówczesnego Kuratorium wezwana do przyjęcia, spisania i zabezpieczenia inwentarzu znajdującego się w Niemieckiej Szkole Zawodowej dla dziewcząt, mieszczącej się przy ul. Kilińskiego 63.

15 marca 1945 r. Szkoła rozpoczęła zajęcia. Była to jednak klasa Liceum Gospodarczego licząca 10 uczennic oraz grono nauczycielskie w składzie: Dyr. Cecylia Petrykowska ( nauczycielka historii z byłej szkoły gosp.) i trzy nauczycielki - Leokadia Jasińska, pełniąca równocześnie funkcje sekretarki, Anna Kalinowska i Zofia Wysznacka.

Budynek był zniszczony, sprzęt i urządzenia rozgrabione. Nie było ani programów ani podręczników. Trzeba było włożyć wiele pracy, by w szkole tej stworzyć warunki do nauki. W roku 1946 zatrudnionych było 33 nauczycieli (w większości kontraktowych i w niepełnym wymiarze godzin) 4 osoby personelu technicznego, 2 administracyjnego, 3 woźnych W roku 1948/49 istniały już trzy typy szkół:

  1. Czteroletnie Państwowe Liceum Gastronomiczne
  2. Trzyletnie Gimnazjum Gospodarcze
  3. Dwuletnie Liceum Gospodarcze

£ącznie uczyło się 163 uczennic, w przeważającej liczbie pochodzenia robotniczego. W roku szkolnym 1950/51 kierownictwo szkoły objął Jan ¯uk, a w rok po nim dyr. Helena Chmielewska, która obowiązki dyrektorki pełniła do roku 1955.

Szkoła podlegała w tym czasie Ministerstwu Handlu Wewnętrznego. Nastąpiła też reorganizacja szkół. Powstało Technikum Gastronomiczne, Zasadnicza Szkoła Gastronomiczna i piekarska. £ącznie było już 456 uczniów. Szkoła zmieniła charakter przestając być szkołą żeńską. Do Zasadniczych Szkół uczęszczają chłopcy.

W roku szkolnym 1955/56 Ministerstwo Handlu Wewnętrznego mianowało dyrektorem szkoły mgr Jędrzeja Banaszkiewicza. Szkoła ciągle rozwijała się. Ilość uczniów wzrastała. W roku szkolnym 1955/56 szkoła liczyła 14 oddziałów z 432 uczniami. W roku szkolnym 1962/63 było już 26 oddziałów i 950 uczniów. W roku szkolnym 1963/64 nastąpił rozdział szkół. Szkoły Zasadnicze o specjalności kucharz kelner (typ dokształcający) przeszły pod dyrekcję mgr Marii Frąszczak i zostały przeniesione do innego gmachu. Szkoła obejmowała Technikum Gastronomiczne młodzieżowe i wydział dla pracujących oraz Zasadniczą Szkołę Gastronomiczną - specjalność kucharz żywienia zbiorowego.

Dzięki staraniom i wysiłkom dyr. Bamaszkiewicza, przy olbrzymim poparciu władz partyjnych i miejskich, szkoła otrzymała piękny budynek przy ul. Sienkiewicza 88.

19 stycznia 1965 r. w dwudziestą rocznicę wyzwolenia £odzi Kurator Okręgu Szkolnego mgr Mieczysław Woźniakowski dokonał uroczystego otwarcia szkoły w nowym gmachu. Równocześnie Technikum Gastronomiczne otrzymało imię I Armii Wojska Polskiego, a patronat nad szkołą objął Departament Służby ¯ywnościowej Ministerstwa Obrony Narodowej.

W roku 1969/70 przejął kierownictwo szkoły mgr Adam Leśkiewicz. Dynamiczny rozwój szkoły trwał.

Tak więc zwiększyła się ilość typów szkół i liczba uczniów. W roku szkolnym 1973/74 w gmach szkolnym mieściło się 5 szkół liczących 30 oddziałów o łącznej liczbie 986 uczniów, a w roku szkolnym 1976/77 została przekształcona w Zespół Szkół Gastronomicznych.

W roku jubileuszowym 1977/78 Zespół Szkół Gastronomicznych im. I Armii Wojska Polskiego obejmuje:

  1. Technikum Gastronomiczne
  2. Liceum Zawodowe
  3. Zasadniczą Szkołę Gastronomiczną
  4. Policealne Studium Zawodowe
  5. Szkołę Przysposabiającą do Zawodu
  6. Technikum Gastronomiczne dla Pracujących
  7. ¦rednie Studium Zawodowe

£ącznie 41 oddziałów - 1235 uczniów.

Tak gwałtowny rozwój szkoły pociągnął za sobą konieczność poszerzenia kadry kierowniczej szkoły. W skład dyrekcji wchodzi oprócz dyrektora trzech zastępców, a grono nauczycielskie liczy 59 osób, w tym 53 pełnozatrudnionych.

Od roku 1981 miejsce p. Adama Leśkiewicza zajął dotychczasowy zastępca p. Henryk Barski, który pozostawał na tym stanowisku do roku 1986.Od 1 września 1986 jego obowiązki przejął p. Jerzy Olasik, który sprawował je do końca 1994r, a od 1 stycznia 1995r przejęła je p. Halina Jędrzejczak, dotychczasowa zastępca dyrektora.
We wrześniu 2007 r. dyrektorem została dotychczasowy Kierownik Warsztatu Szkolnego Małgorzata Gosławska.

Lata 90-te to dalszy rozwój szkoły. W ramach aktywizacji uczniów, przeprowadzonych było wiele działań takich jak: konkursy, apele, wystawy, gazetki, pokazy i prezentacje, sesje. Sprawdzano również umiejętności młodzieży wykraczające poza program. Odbywało się to na konkursach przedmiotowych. Szkoła uczestniczyła w Olimpiadach Wiedzy o ¯ywieniu, oraz w Olimpiadach Wiedzy o Wynalazczości, w Międzynarodowym Konkursie Barmańskim, w ogólnopolskich konkursach "Najlepszy uczeń w zawodzie kucharza" . Pracę nauczycieli Technikum Gastronomicznego można zauważyć w wielu instytucjach £odzi. Na Targach Edukacyjnych promowano szkołę, obsługiwano uroczystości w Kuratorium Oświaty, Urzędzie Miasta £odzi, honorowych konsulatach Meksyku i Austrii.

Dużą zasługą dyrektor Małgorzaty Gosławskiej jest troska o jak najlepszych pracowników. Stara się zatrudniać nauczycieli o wysokich kwalifikacjach zawodowych, którzy swoimi osiągnięciami umacniają rangę Szkoły.

Z inicjatywy p. dyrektor Gosławskiej rozpoczęto przygotowania do uroczystych obchodów 80-lecia Szkoły.

Obecnie szkoła liczy 31 oddziałów i zatrudnia ponad 70 nauczycieli.